Mijn Boekenkast » Lieneke Dijkzeul

Lieneke Dijkzeul – De geur van regen

Marieke — Mon, 15 Feb 2010 21:14:43 +0000

Het verhaal
Aan het einde van een zinderend hete zomerdag wordt een aanslag gepleegd op een jonge vrouw die zij ternauwernood overleefd. Een paar dagen later wordt in een kelderbox het verminkte lichaam van een tweede vrouw gevonden. De slachtoffers lijken willekeurig gekozen, maar ze hebben 1 ding gemeen: hun rode haar. Is dit het begin van een reeks moorden? Zo zet Lieneke Dijkzeul de toon in Een geur van regen met de reeds bekende inspecteur Paul Vegter in de hoofdrol. Voor hem is deze zaak gecompliceerder dan anders, omdat hij er persoonlijker bij betrokken is dan hem lief is. Het eerste slachtoffer betreft namelijk zijn eigen medewerkster Renée. Als ze ontslagen wordt uit het ziekenhuis en niet naar haar eigen huis durft terug te keren, biedt hij haar onderdak.

Mijn mening
De geur van regen is het derde boek in de ‘Vegter’ reeks. Het verhaal opent superspannend met een aanval en al snel weet je ook wie de dader is. Toch blijft het boek spannend tot het einde omdat je je afvraagt wat de dader tot zijn acties drijft en of hij ermee wegkomt. Lieneke Dijkzeul heeft een hele mooie schrijfstijl en ze is heel sterk in het beschrijven van observaties. Daarnaast worden alle karakters in het boek erg goed uitgewerkt. Ik kijk nu alweer uit naar haar volgende boek omdat ik graag wil weten hoe het rechercheur Paul Vegter vergaat. Het was een genot om het boek te lezen en het boek verdient op z’n minst een Gouden Strop nominatie

Lieneke Dijkzeul – Koude lente

Marieke — Sat, 15 Mar 2008 21:36:00 +0000

Het verhaal
In een park wordt het levenloze lichaam van een klein meisje aangetroffen. Een buurman van het meisje wordt in zijn flat ernstig mishandeld door een jeugdbende. Wat beweegt die bendeleden een kansloze, beperkte jongen voor wie ze alleen maar minachting koesteren, op te nemen in hun groep en te laten deelnemen aan hun criminele activiteiten? Eenmaal aan hun willekeur overgeleverd, verliest de jongen langzaam maar zeker de greep op de realiteit. Paul Vegter, die we kennen als de sympathieke inspecteur uit “De stille zonde”, is belast met het onderzoek naar de moord. Hij buigt zich over anonieme brieven die meer vragen opwerpen dan beantwoorden. Dan blijkt dat de chauffeur van de schoolbus regelmatig in het park is gezien…

Mijn mening
In tegenstelling tot het eerste boek van Lieneke Dijkzeul “De stille zonde” pakte dit verhaal me vanaf het begin. Het is geen verhaal waarin de gebeurtenissen elkaar in rap tempo opvolgen, maar de spanning wordt juist heel goed opgebouwd en de gebeurtenissen zorgvuldig en goed onderbouwd.

Lieneke Dijkzeul kruipt letterlijk in het hoofd van de personages en weet hun emoties en gedachtegangen heel treffend en geloofwaardig te omschrijven. Dit geldt ook voor inspecteur Paul Vegter en zijn collega’s. Ik vind het zelf altijd erg prettig als het privé-leven van een inspecteur omschreven wordt waardoor je zijn keuzes en gedachtegangen kunt begrijpen, bovendien zorgt het ervoor dat een verhaal echt tot leven komt.

Het verhaal gaat je niet in de koude kleren zitten en ook na het dichtslaan van het boek blijft het verhaal nog in je hoofd rondspoken. Dit komt met name door de realistische manier van schrijven van Lieneke Dijkzeul en de verschillende maatschappelijke thema’s die ze aanhaalt in het verhaal. Je kan je voorstellen hoe iemands leven door bepaalde gebeurtenissen en verkeerde keuzes in een neerwaartse spiraal raakt. “Koude lente” is een echte aanrader voor lezers die van psychologische thrillers houden.

Lieneke Dijkzeul – De stille zonde

Marieke — Sat, 02 Jun 2007 20:14:00 +0000

Het verhaal
Tijdens een schoolreünie wordt Eric Janson, docent Engels vermoordt. Er zijn geen getuigen en er schijnt geen motief te zijn. Inspecteur Paul Vegter, die een eenzaam bestaan leidt sinds het overlijden van zijn vrouw, staat voor een onoplosbare zaak. Oud-leerling David Bomer lijkt meer van de toedracht te weten dan hij wil vertellen. En waarom begint hij zo overhaast een relatie met Eva Stotijn, ook een oud-leerling en alleenstaande moeder met een dochtertje van vier?

Mijn mening
“De stille zonde” komt wat langzaam op gang, pas vanaf de tweede helft van het boek vond ik het verhaal spannend en interessant worden. Het is geen thriller waarin de gebeurtenissen elkaar snel opvolgen, het verhaal wordt rustig opgebouwd.

De personages worden heel duidelijk omschreven en komen echt tot leven in dit verhaal. Inspecteur Paul Vegter is een symphatieke rechercheur en dit is een prettig afwisseling. In diverse andere thrillers worden rechercheurs vaak neergezet als knorrige oude mannen. “De stille zonde” is een mooi boek, met als enig minpuntje dat het langzaam op gang komt.