Mijn Boekenkast

Simon de Waal – Cop vs Killer

Marieke — Sun, 28 Feb 2010 21:35:31 +0000

Het verhaal
Tergend langzaam drukte Mirko de punt van het vlijmscherpe mes in het vlees. De man in de stoel schoot achteruit. De punt drukte verder, tot het mes plotseling diep in het vlees schoot, waarna Mirko met bijna chirurgische precisie begon te snijden. Vier dagen en nachten uit het leven van een meedogenloze crimineel, op wie door iedereen jacht wordt gemaakt. Mirko Narain moet anderen vermoorden om zelf in leven te blijven. Hij leeft in een wereld van ‘hij of ik’. Vier dagen en nachten uit het leven van een rechercheur, die jaagt op een keiharde crimineel. Frank Spinola werkt met zijn rechercheteam aan een onmogelijke opdracht: pak Mirko en zijn groep. Maar Frank heeft een verrader in zijn team, die alle informatie doorgeeft aan Mirko. Er is maar een manier waarop Frank Mirko kan pakken. Omdat hij niet weet wie hij nog kan vertrouwen, zal hij zelf achter Mirko aan moeten. Wanneer Mirko erachter komt wat Frank van plan is, ontstaat er tussen de twee een strijd op leven en dood. Frank maakt geen kans, tot er in het leven van Mirko iemand opduikt, die hij nooit had verwacht. En daarmee ontstaat bij Mirko, voor het eerst, een zwakke plek.

Mijn mening
Cop vs Killer is filmisch en met veel vaart geschreven. De gebeurtenissen volgen elkaar in sneltrein op maar het verhaal blijft ondanks alle actie duidelijk en overzichtelijk. Het verhaal grijpt je vanaf het begin en is ook gelijk spannend en naarmate het einde nadert wordt het bloedstollend spannend. De karakters van Frank en Mirko worden goed uitgewerkt en op zo’n manier dat je voor beide steeds meer sympathie krijgt. Cop vs Killer is een heerlijke politiethriller vol harde actie.

Lisa Jackson – De zevende doodzonde

Marieke — Tue, 23 Feb 2010 21:31:08 +0000

Het verhaal
Abby Chastain is een vrouw die achtervolgd wordt door pijnlijke geheimen. Twintig jaar geleden heeft ze met afschuw gezien hoe haar moeder uit het raam van een inrichting voor geesteszieken sprong. Abby is er altijd bang voor geweest dat zij op een dag ook krankzinnig zou worden.
In New Orleans waart een seriemoordenaar rond. De slachtoffers worden gedood in paren – geen connectie, geen duidelijk motief, geen echte aanwijzingen. Rechercheur Reuben Montoya gaat op onderzoek uit om de dader te ontmaskeren. Zijn enige aanwijzing is Abby, de voormalige echtgenote van een van de slachtoffers. Maar is ze wel te vertrouwen? Als er opnieuw lijken worden aangetroffen in perverse, geënsceneerde situaties, wordt Montoya’s opdracht tot een wanhopige race om een moordenaar te vinden die steeds dichter bij huis toeslaat…

Mijn mening
De zevende doodzonde is mijn eerste kennismaking met Lisa Jackson en wat voor één. Het verhaal heeft direct vanaf het begin je aandacht en wordt naarmate het verhaal vordert nagelbijtend spannend. In het boek lopen verschillende verhaallijnen naast elkaar: de gebeurtenissen rondom de dood van Faith Chastain (Abby’s moeder) twintig jaar geleden, de rechercheurs die de zaak onderzoeken en het verhaal van de moordenaar. Ondanks dat je veel over de motieven en hersenspinsels van de moordenaar leest, blijf je je tot het einde van het verhaal afvragen wie de moordenaar is.

Lieneke Dijkzeul – De geur van regen

Marieke — Mon, 15 Feb 2010 21:14:43 +0000

Het verhaal
Aan het einde van een zinderend hete zomerdag wordt een aanslag gepleegd op een jonge vrouw die zij ternauwernood overleefd. Een paar dagen later wordt in een kelderbox het verminkte lichaam van een tweede vrouw gevonden. De slachtoffers lijken willekeurig gekozen, maar ze hebben 1 ding gemeen: hun rode haar. Is dit het begin van een reeks moorden? Zo zet Lieneke Dijkzeul de toon in Een geur van regen met de reeds bekende inspecteur Paul Vegter in de hoofdrol. Voor hem is deze zaak gecompliceerder dan anders, omdat hij er persoonlijker bij betrokken is dan hem lief is. Het eerste slachtoffer betreft namelijk zijn eigen medewerkster Renée. Als ze ontslagen wordt uit het ziekenhuis en niet naar haar eigen huis durft terug te keren, biedt hij haar onderdak.

Mijn mening
De geur van regen is het derde boek in de ‘Vegter’ reeks. Het verhaal opent superspannend met een aanval en al snel weet je ook wie de dader is. Toch blijft het boek spannend tot het einde omdat je je afvraagt wat de dader tot zijn acties drijft en of hij ermee wegkomt. Lieneke Dijkzeul heeft een hele mooie schrijfstijl en ze is heel sterk in het beschrijven van observaties. Daarnaast worden alle karakters in het boek erg goed uitgewerkt. Ik kijk nu alweer uit naar haar volgende boek omdat ik graag wil weten hoe het rechercheur Paul Vegter vergaat. Het was een genot om het boek te lezen en het boek verdient op z’n minst een Gouden Strop nominatie

Steve Mosby – Niemand die je hoort

Marieke — Sun, 05 Apr 2009 20:50:00 +0000

Het verhaal
Wanneer heb jij je vrienden voor het laatst gezien?
Zou jij het weten als ze in nood zijn?
Wie zijn je echte vrienden eigenlijk?
En wat als je voor het leven van een van hen moet kiezen?

Hij bindt ze vast op bed en laat ze zonder eten of drinken volledig aan hun lot over. Wanneer nietsvermoedende vrienden contact opnemen, beantwoordt hij hun berichten zodat het lijkt alsof er niet aan de hand is. Zodra de jonge vrouwen overleden zijn, stuurt hij diezelfde vrienden een laatste bericht: jij hebt haar laten doorgaan…

Detective Sam Currie moet de zaak van deze seriemoordenaar op zich nemen. Een van de verdachten is Dave Lewis. Dave heeft nog meer zorgen. De dood van zijn broer werpt nog steeds een schaduw over zijn leven. Ook zijn grote verloren liefde Tori laat hem niet los. Als zij in het ziekenhuis belandt, neemt Dave zich voor haar niet meer zo snel uit het oog te verliezen, ook al is hij intussen een voorzichtige relatie met internetdate Sarah begonnen. Dan blijkt Tori het volgende slachtoffer te zijn…

Mijn mening
Dankzij een leuke actie van A.W. Bruna Uitgevers kwam ik in het bezit van dit boek. Dit is mijn eerste kennismaking met een boek van Steve Mosby. Steve Mosby brak internationaal door met De 50/50 moorden, hij studeerde psychologie en werkte mee aan een onderzoek naar sociale veranderingen binnen relaties en gezinnen.

Het verhaal wordt heel nauwkeurig opgebouwd en is psychologisch heel sterk, dit is waarschijnlijk te danken aan de achtergrond van Steve Mosby. Steve Mosby werkt in dit boek met verschillende hoofdpersonen en verschillende verhaallijnen. Doordat deze hoofdpersonen allemaal behoorlijk wat bagage hebben wordt het verhaal af en toe een beetje complex. Je moet tijdens het lezen goed bij de les blijven om te onthouden welke gebeurtenissen bij welke personen horen en wat hun relatie met elkaar is. Daardoor vond ik het verhaal af en toe een beetje rommelig, maar door de vele verrassingen in het verhaal en een sterk plot, was het verhaal erg spannend en was ik tot het einde geboeid.

Khaled Hosseini – Duizend schitterende zonnen

Marieke — Tue, 24 Mar 2009 11:15:00 +0000

Het verhaal
Mariam is vijftien wanneer ze wordt uitgehuwelijkt aan de veel oudere Rasheed. Jaren later moet zij de beeldschone Laila naast zich dulden, die door Rasheed na een raketaanval uit de puin is gered. Hij neemt haar in huis in de hoop dat zij hem de zoon kan schenken die Mariam hem niet kan geven. In eerste instantie overheersen tussen de twee vrouwen gevoelens van achterdocht en jaloezie, maar door de tirannieke houding van Rasheed ontstaat er langzamerhand een innige vriendschap.

Mijn mening
Dit is het eerste boek dat ik van Khaled Hosseini lees, volgens mij heb ik als één van de weinigen nog steeds De vliegeraar niet gelezen, maar na het lezen van Duizend schitterende zonnen moet dit er toch snel een keer van komen.

Khaled Hosseini vertelt in mooie, beeldende zinnen zijn verhaal. Dit verhaal is vanuit vrouwelijk perspectief geschreven en het geeft een helder beeld van de positie van de vrouwen in Afghanistan. Je krijgt tijdens het lezen sterk het gevoel dat Khaled Hosseini door middel van zijn verhaal op wil komen voor de verschrikkingen waar vrouwen in Afghanistan mee te maken hebben of die ze moeten doorstaan. Duizend schitterende zonnen is heel geloofwaardig, indringend en ontroerend geschreven en zal me dankzij de levensechte hoofdpersonen nog lang bijblijven.

Esther Verhoef – Alles te verliezen

Marieke — Tue, 24 Mar 2009 11:00:00 +0000

Het verhaal
Claires leven is geslaagd. Ze is een aantrekkelijke vrouw van in de dertig en woont op een van de meest idyllische plekken in Nederland, in een prachtige gerenoveerde boerderij samen met haar man, de gerespecteerde makelaar Harald van Santfoort, en hun twee dochtertjes, Charlotte van vijf en Fleur van zeven.

Maar Claires leven is niet zo smetteloos als ze doet voorkomen. Niemand weet waarmee zij in het verleden haar geld verdiende en dat zij een ongezonde relatie had met Marius, een beruchte crimineel. Zelfs haar eigen man is hiervan niet op de hoogte. En dat wil ze zo houden, kost wat kost.

Na tien jaar cel is Marius weer op vrije voeten. Hij heeft Claire getraceerd en is niet van plan om zijn oude vriendin zo maar op te geven. Of heeft hij andere motieven.

Mijn mening
Van Esther Verhoef had ik Rendez-Vous en Close-up al eerder gelezen, waarvan ik Rendez-Vous veruit het beste vond.

Ik heb het verhaal met plezier gelezen doordat Esther Verhoef een mooie manier van schrijven heeft en een mooi plot weet te maken. Toch vond ik de hoofdpersonen in dit boek niet echt tot leven komen, met name Harald komt niet echt uit de verf. Daarnaast vond ik het verhaal hier en daar wat langdradig worden rondom Claire en Marius, dat deed wel wat afbreuk aan de spanningsboog van het verhaal. Al met al een prettig boek om te lezen, maar Rendez-Vous blijft in mijn ogen haar beste boek.

Chantal Alaïs – De nacht dat de sterren dansten

Marieke — Tue, 17 Mar 2009 17:34:00 +0000

Het verhaal
Het verhaal gaat over Paul die in oktober 2005 een congres in Zuid-Frankrijk bezoekt en daar in een visioen contact krijgt met zijn zielsverwant. Zijn zielsverwant is de vrouwelijke Shantah, die hem uitnodigt om met haar mee te gaan naar 1145, waar hij met ogen ziet en beleeft hoe het leven bij de Katharen in het zuiden van Frankrijk was en wat Shantah in die tijd meemaakte, dacht en voelde en hoe verschillend dat is met het leven waarin we nu leven. Na zijn visioen lijkt de wereld veranderd zijn vrouw en een goede vriendin lijken hem niet meer te begrijpen, evenmin dat hij zichzelf nog begrijpt. En volledig in de ban van zijn verlangen begint zijn zoektocht naar de Waarheid.

Mijn mening
Op het forum van de website Ezzulia las ik het voorsteldraadje van Chantal, waarin ze zich voorstelt als transgender. Mede door haar openhartigheid was ik nieuwsgierig naar haar website en naar de roman die ze had geschreven (De nacht dat de sterren dansten) en in eigen beheer heeft uigebracht. Na enkele leesfragmenten op haar website gelezen was ik geïntrigeerd.

In het begin moest ik nog een beetje in het verhaal komen en wist ik niet zo goed wat ik kon verwachten, maar al snel kreeg het verhaal me in zijn greep en wilde ik doorlezen. Chantal schrijft heel meeslepend en beeldend waardoor het bijna lijkt of je zelf in 1145 rondloopt en meekijkt door de ogen van Shantah. De Katharen waartoe Shantah behoort, leven een heel liefdevol leven waarin ze openstaan voor iedereen en de goddelijkheid beleven met wie ze willen zonder dat er jaloezie voorkomt. De nacht dat de sterren dansten is een eerlijk verhaal over liefde, leven zonder jaloezie, en jezelf openstellen. Het leest als een sprookje zonder dat het zweverig wordt en ik heb het met veel plezier gelezen.

Aangezien het boek in eigen beheer is uitgegeven is het boek alleen te bestellen via de website van Chantal. Voor meer informatie of leesfragmenten klik op de volgende link: Vipassana

Daphne Deckers – Schudden voor gebruik

Marieke — Tue, 17 Feb 2009 13:40:00 +0000

Inhoud
In Schudden voor gebruik zijn columns opgenomen die al eerder in De Telefgraaf en Reader’s Digest zijn verschenen.

Mijn mening
Ik zag dit boekje laatst afgeprijsd liggen bij ‘Duizenden boeken in tranen’ en ik herinnerde me dat ik een keer een column had gelezen van Daphne Deckers die me ontroerde en bij is gebleven. Zodoende dat ik dit boekje had gekocht en inmiddels gelezen.

Ik heb de columns met veel plezier gelezen en het beviel me erg goed om een keer een boek te lezen waarbij de onderwerpen (columns) telkens 2 tot 3 bladzijden beslaan. De columns variëren van humoristisch, ontroerend en serieus. Ik ga zeker ook de eerdere columnbundels van Daphne Deckers lezen, want dit smaakte naar meer.

Barbara Stok – Je geld of je leven

Marieke — Wed, 11 Feb 2009 23:32:00 +0000

Het verhaal
Je geld of je leven is het autobiografische stripverhaal van Barbara Stok over de fulltime baan die ze had als journalist/fotograaf. Vol goede moed begint ze aan de nieuwe baan, maar al snel dienen de negatieve kanten zich aan: overwerk, vervelende klanten, haast, het gevoel van zinloosheid, een reorganisatie… met alle gevolgen van dien.

Mijn mening
Ik was nog niet zo heel erg bekend met de beeldroman (stripverhaal in romanvorm), maar ik vond deze eerste kennismaking zeker geslaagd.

Barbara Stok zet duidelijk uit hoe een burn-out zich sluimerend ontwikkeld. Nu heb ik zelf nog nooit een burn-out gehad dus ik weet natuurlijk niet hoe dat voelt, maar ik ben wel een keer een paar weken overwerkt geweest en kan me daardoor goed verplaatsen in het verhaal. Er zaten voor mij zeker wel een aantal herkenbare dingen in het verhaal: hoe de werkdruk opstapelt, verwaarlozen van vrienden/familie, met tegenzin naar het werk gaan etcetera. De negatieve gevoelens die Barbara ervaart zijn overtuigend omschreven en getekend, terwijl ze nergens in het verhaal om medeleven vraagt. Het heeft me verbaasd dat een beeldroman zo treffend en pakkend kan zijn.

Alan Judd – Dansen met Eva

Marieke — Fri, 06 Feb 2009 16:53:00 +0000

Het verhaal
In april 1945 was Hitlers bunker de laatste plaats waar Edith Mecklenburg wilde zijn. Maar ze had geen keuze: als secretaresse van Eva Braun zou zij tot het bittere einde moeten blijven. Edith kwam echter als een van de weinigen levend uit de bunker en wist in Engeland een nieuw leven op te bouwen.

Zestig jaar later, inmiddels is zij weduwe en oma, vormen de dagen in de bunker voor Edith nog slechts een vage herinnering. Maar het verleden is haar niet vergeten. Als ze een brief ontvangt van Hans Beck, een soldaat die ze uit die donkere tijd kent, wordt Edith gedwongen haar verleden onder ogen te zien en zich de vraag te stellen of ze wel zo onschuldig is als ze al die jaren heeft willen denken.

Mijn mening
Dansen met Eva was deze keer het discussieboek van de Ezzulia leesclub. De flaptekst van het boek en de cover spraken me vooraf erg aan. Dansen met Eva leest als een autobiografisch boek, aan het einde van het verhaal wordt vermeldt dat Eva geen secretaresse had met de naam Edith.

Toen ik begon met lezen moest ik erg wennen aan de schrijfstijl en de lange hoofdstukken. Ik heb gemerkt dat ik prettiger lees wanneer de hoofdstukken wat korter zijn. De stukken die over het verleden gaan vond ik boeiend om te lezen en daar wilde ik graag meer over weten. De gesprekken tussen Hans en Edith in het heden vond ik niet prettig, de interactie tussen hen beiden verliep erg stroef. In Edith als hoofdpersoon kon ik me nog enigszins verplaatsen, Hans bleef echter een beetje moeilijk te begrijpen, waardoor je weinig sympathie voor hem kunt opbrengen. Daarnaast vond ik dat er weinig spanning in het verhaal zat, waardoor je niet echt getriggerd werd om door te lezen. De ontknoping van het verhaal vond ik wel intrigerend. Desondanks moet ik eerlijk toegeven dat ik het boek niet zou hebben uitgelezen als het geen discussieboek zou zijn geweest.

Loes den Hollander – Dwaalspoor

Marieke — Fri, 07 Nov 2008 15:39:00 +0000

Het verhaal
Het huwelijk van Rob en Lilian Dijkman lijkt stabiel. Toch is er iets mis. Grandioos mis. Lilian staat op het punt om haar geluk in een andere richting te zoeken, als Rob wordt vermoord. Ze blijft achter met tegengestelde gevoelens en met de onbehaaglijke gedachte dat er meer aan de hand is dan ze kan overzien. Ze heeft redenen genoeg om verschillende mensen uit haar omgeving te wantrouwen, zelfs haar eigen zoon. Als er een tweede dode valt, rijst de vraag of de moorden iets met elkaar te maken hebben. Lilian trekt haar conclusies en is ervan overtuigd dat ze haar leven weer kan oppakken. Totdat ze iets ontdekt waardoor ze haar mening drastisch moet herzien en haar veiligheid niet meer vanzelfsprekend is.

Mijn mening
Sinds ik ‘Zwanenzang’ heb gelezen ben ik fan van Loes. Haar schrijfstijl is heel prettig en spannend, vanaf de eerste regels van een boek weet ze je te boeien.

Wat ik zo mooi vind aan Dwaalspoor is de psychologie die wordt toegepast. De gedachtes van Lilian worden nauwkeurig omschreven waardoor je helemaal gaat meeleven met haar omdat je haar begrijpt (of wil begrijpen). Ook de gedachtes van de dader worden nauwkeurig en treffend omschreven. Ik vind dit heel goed gedaan van Loes, want het geeft het boek niet alleen onderhuidse spanning maar ook diepgang. Daarnaast vind ik die kleine aanwijzingen die ze tijdens het verhaal geeft erg sterk, Loes doet dit op zo’n manier dat ongeveer iedereen die in het verhaal voorkomt de dader zou kunnen zijn. Ook de korte hoofdstukken zorgen ervoor dat het verhaal veel vaart en spanning heeft. Kortom, gewoon een heerlijke thriller van Loes den Hollander, waarvan ik weer erg heb genoten.

Dit is mijn top 20 favoriete boeken

Marieke — Sun, 26 Oct 2008 18:52:53 +0000

Hier vind je een selectie van mijn top 20 favoriete boeken en over smaak valt niet te twisten maar mocht je toch een poging willen wagen, geef dan hier je reactie of nog beter wat zijn jou favoriete boeken?

Top 10 Thrillers

Mo Hayder – De behandeling
Henning Mankell – Midzomermoord
Harlan Coben – No second chance (Geen tweede kans)
Lisa Unger – Mooie leugens
Mo Hayder – Vogelman
Tess Gerritsen – Zustermoord / Verdwijn / De Zondares
Loes den Hollander – Vrijdag / Zwanenzang
Nick Stone – Mister Clarinet
Linwood Barclay – Zonder een woord
Simon de Waal – Pentito

Top 10 Literatuur/Romans

Paulo Coelho – De alchemist
Vonne van der Meer – Eilanden trilogie
Kluun – Komt een vrouw bij de dokter
Kim Moelands – Ademloos
Gaia Lyn – De bezoeker
Renate Dorrestein – Het duister dat ons scheidt
Kuki Gallmann – Mijn Afrika
Waris Dirie – Mijn Woestijn
Annejet van der Zijl – Sonny Boy
Michael Gill Gates – Hoe Starbucks mijn redding werd

Carlos Ruiz Zafón – De schaduw van de wind

Marieke — Fri, 10 Oct 2008 22:00:00 +0000

Het verhaal
In het oude centrum van Barcelona ligt het Kerkhof der Vergeten Boeken. Hoofdpersoon Daniel Sempere wordt door zijn vader, weduwnaar en boekhandelaar, meegenomen naar deze geheimzinnige, verborgen wereld van verhalen.
Vanaf dat moment neemt Daniels leven een wending die hij niet had kunnen voorzien. Hij mag een boek uitzoeken en kiest De schaduw van de wind, geschreven door Julián Carax. Het boek laat hem niet meer los, ook al schudt de wereld tijdens het grauwe Franco-regime om hem heen op zijn grondvesten. Hij wil alles weten over het boek en de schrijver. En merkwaardigerwijs lijken alle mensen die hij ontmoet, ook de vrouwen op wie hij verliefd wordt, deel uit te maken van het grote spel waarvan het boek het middelpunt vormt.

Mijn mening
Het heeft even geduurd voordat ik dit boek uit mijn boekenkast had gepakt om het te gaan lezen. Als een boek zo’n hype heeft doorgemaakt dan vindt ik het heel moeilijk om eraan te beginnen omdat het boek na het lezen/horen van vele enthousiaste reacties eigenlijk alleen nog maar kan tegenvallen, hetzelfde probleem heb ik ook met De Vliegeraar. Nu we op vakantie gingen naar de Malediven had ik besloten dat dit een goede gelegenheid zou zijn om me eens aan De schaduw van de wind te wagen.

Daniel komt tijdens zijn zoektocht naar Carax erachter dat Carax destijds van Barcelona naar Parijs is gevlucht en waarom hij is gevlucht van zijn geliefde stad. Bovendien komt hij erachter waarom een donker, duister figuur alle boeken die van Carax te vinden zijn verbrand. Tijdens zijn zoektocht naar Carax ontmoet hij allerlei personages waarvan ex-spion Fermín Romero de Torres toch wel de kleurrijkste is.

Heel knap hoe je zo’n verhaal kan bedenken en opschrijven. Het verhaal is heel goed opgebouwd, de zoektocht naar Carax en zijn leven worden stukje bij beetje ingevuld naarmate je in het verhaal vordert. Telkens vinden er nieuwe ontwikkelingen en wendingen van het verhaal plaats. Dit zorgde ervoor dat ik het boek op vakantie maar met moeite aan de kant kon leggen en elke keer de behoefte had om weer een stukje van het verhaal verder te ontrafelen. Naar mate het einde vorderde vond ik het helemaal onmogelijk om het boek aan de kant te leggen, zo spannend en mooi vond ik het.

De schaduw van de wind is me ondanks de hype absoluut niet tegengevallen, sterker nog, ik heb ontzettend genoten van het boek met het schitterende taalgebruik, de mooie poëtische zinnen en de verhaalopbouw.

Kim Moelands – Ademloos

Marieke — Sun, 05 Oct 2008 14:02:00 +0000

Het verhaal
Ademloos volg je de lijdensweg naar de dood van Ron, het levensmaatje van Kim. Zonder hem lijkt het leven alle aantrekkingskracht verloren te hebben. En het was al niet makkelijk want Kim heeft dezelfde ziekte waar Ron aan sterft: Cystic Fibrosis, een rotziekte die je letterlijk de adem beneemt, die je dagelijks leven overheerst en waar je niet oud mee wordt.

In Ademloos vertelt Kim hoe ze vecht tegen onbegrip en onvermogen, tegen horrorfilm-broeders in het ziekenhuis en hoe ze haar geliefde uiteindelijk verliest. Tijd om te rouwen wordt haar nauwelijks gegund. Haar eigen conditie is wankel en ze ontkomt niet aan een ziekenhuisopname, zuurstofslang en rolstoel, niet aan de angst en niet aan de leegte.

Ademloos is het verhaal van een grote liefde, van menselijke moed, doorzettingsvermogen en veel verdriet. Maar ook van levenslust en humor. Met deze ‘twee wapens’ gaat Kim het leven weer te lijf. Gelukkig is er Balou, die malle hond uit Bosnië, die met haar eigen trauma’s worstelt maar Kim haar onverwaardelijke liefde schenkt. Ook als tegenslagen het leven blijven kleuren hebben ze oog voor dat kleine bloemetje, die vriendelijke postbode, die sexy buurman. En samen gaan ze ervoor…

Mijn mening
Aangezien ik regelmatig op de boekenwebsite Ezzulia te vinden ben, was Kim’s naam mij niet onbekend. Ook kreeg ik via het forum mee dat ze een aantal keren opgenomen was in het ziekenhuis, maar de precieze oorzaak was me ,eerlijk gezegd, altijd een beetje ontgaan. Toen ik er via de website achterkwam dat ze een boek had geschreven, wilde ik het boek graag aanschaffen.

Ik heb Ademloos gekocht om mee te nemen op huwelijksreis, hoe groot kan een contrast zijn, en ik heb het Ademloos gelezen. Ik heb nauwelijks gemerkt dat we zolang hebben gevlogen omdat ik zo in het boek gezogen werd. We hadden een nachtvlucht en toen ik op een gegeven moment ’s nachts om me heen keek was het hele vliegtuig donker en was alleen mijn lampje nog aan. Kim’s manier van schrijven is heel direct en raakt je waardoor je alles om je heen vergeet.

In Ademloos lezen we nauwgezet mee hoe Kim haar grote liefde en maatje Ron verliest aan een ziekte die ze zelf ook heeft. Kim omschrijft dit proces heel precies, wat ze zegt, wat ze denkt en alles wat daar tussen zit. Volgens mij is dat ook de kracht van het verhaal, doordat je zo in detail leest wat ze meemaakt, wordt je helemaal door haar verhaal opgenomen.

Tijdens het lezen leef je met Kim mee hoe ze na het verlies van haar grote liefde in een diep dal raakt. Terwijl ze met haar grote verdriet probeert om te gaan stuit ze tegen veel onbegrip van de ouders van Ron, wat haar ontzettend veel energie kost. Energie die ze toch al niet heeft dankzij haar ziekte. Haar verdriet, de stress, haar ziekte en het niet kunnen rouwen worden haar bijna fataal en dat is het punt waarop ze beseft dat ze nog niet klaar is met het leven.

Na het diepe dal krabbelt ze met ups en downs langzaam weer overeind. Ze vindt veel steun bij Balou, haar hond, en bij een medium die haar weer in contact brengt met haar grote liefde. Ze krijgt weer steeds meer zin in het leven, ze kijkt met op ogen de wereld in, de wereld zit vol verrassingen…

Aan het einde van het boek begrijp je dat alles vergankelijk is en dat je enorm moet genieten van het hier en nu. Neem alles goed in je op en geniet met volle teugen.

Maria Mosterd – Echte mannen eten geen kaas

Marieke — Wed, 23 Jul 2008 22:55:00 +0000

Het verhaal
Tot haar eerste dag op de middelbare school is Maria een heel gewoon meisje van twaalf. Ze woont met haar moeder en haar zus in een stad in het oosten van Nederland en wil wel wat meer spanning in haar leven. Of stoer zijn, zoals dat groepje jongens dat rondhangt op het parkeerterrein van de school. Hoe zou het zijn als een van die jongens haar vriendje was? Maria’s fantasie lijkt werkelijkheid te worden: een van hen, Manou, spreekt haar aan. Wat ze niet weet, is dat Manou een loverboy is.

Zes jaar later schrijft Maria dit bloedstollende verslag van haar jaren met Manou. De jongens die haar haar normale jeugd hebben ontnomen en die de meeste mensen kennen als ‘loverboys’, waren voor haar pooiers, drugs-, wapen- en mensenhandelaars. Geweld, (groeps)verkrachtingen, handel in meisjes, drugssmokkel: Maria heeft veel meegemaakt en gezien en er een authentiek en onthullend verhaal over geschreven. Openhartig vertelt ze over haar tegenstrijdige gevoelens voor Manou en haar strijd om aan hem te ontkomen: fysiek, maar vooral mentaal. Wat Maria heeft meegemaakt is schokkend; hoe ze erop terugkijkt is buitengewoon ontroerend.

Mijn mening
Puur op de titel en de cover alleen zou ik dit boek niet oppakken in een boekwinkel. De titel en de cover doen me namelijk denken aan een chicklit (niet mijn favoriete genre). Maar het feit dat er al zoveel exemplaren van het boek verkocht zijn en dat er heel veel quotes van bekende Nederlanders en de pers op de cover en achterflap staan, heeft mij over de streep getrokken.

Terwijl de titel: Echte mannen eten geen kaas in combinatie met de naam van de schrijfster: Maria Mosterd, doet vermoeden dat het om een pseudoniem gaat is dit niet het geval. Maria Mosterd is zo dapper om onder haar eigen naam te schrijven en om interviews te geven om zo te voorkomen dat meerdere meisjes dezelfde fout begaan.

Echte mannen eten geen kaas is een gruwelijk en eerlijk relaas over de vier jaar die Maria doorbracht met loverboy Manou. Zelf zegt ze in meerdere interviews dat ze de term loverboy veel te lief vindt klinken omdat die term geassocieerd wordt met knappe mannen en cadeautjes die meiden op die manier verleiden. Terwijl het in haar realiteit draait om lelijke mannen waarvan ze zelden of nooit een cadeautje heeft gehad, ze voelt daarom meer voor de term pooier en terecht als je het verhaal leest.

Het is onvoorstelbaar hoe die mannen in dit geval Manou, zo’n greep krijgen op zo’n meisje, terwijl hij vanaf dag één gewelddadig is ten opzichte van Maria. De eerste keer dat ze afspreken wordt ze meteen ontmaagd (op haar twaalfde) en krijgt ze haar eerste joint. Vanaf de eerste afspraak is het einde zoek, Maria raakt verstrikt in een wereld van verkrachting, drugs en extreme gewelddadigheid, met name de scène met de rat vond ik afschuwelijk om te lezen, laat staan dat je erbij bent en het daadwerkelijk meemaakt. Zelf zegt Maria dat ze op een gegeven moment heel gedreven was in het uitschakelen van haar gevoel, net of ze een knop om kon zetten.

Het is onvoorstelbaar hoeveel dit meisje heeft meegemaakt in die vier jaar. Het kost haar de grootste moeite om los te komen van die mannen omdat ze zo gehersenspoeld is door Manou. Alles wat Manou zegt is waar en Maria is al snel niet meer in staat om voor zichzelf te denken. Het verhaal zit om die reden ook vol tegenstrijdigheden, aan de ene kant is ze op en wil ze geen sex meer met de mannen, maar aan de andere kant wordt haar leven dusdanig beheerst door Manou, dat ze ondanks het geweld niet zonder hem kan.

Dit boek heeft Maria geschreven om haar begeleidsters te vertellen wat ze in die vier jaar heeft meegemaakt, zij hebben haar vervolgens gezegd dat haar verhaal in boekvorm zou moeten verschijnen. Het resultaat is een puur en eerlijk verhaal en ik vind het ongelooflijk knap hoe Maria al haar gedachten op papier zet. Het is een boek dat iedereen gelezen moet hebben en zeker opgroeiende, net puberende meiden.